Harriët Eefting (48) heeft een lichamelijke beperking. Haar kleine hersenen verschrompelen langzaam maar zeker; een proces dat niet is te stoppen. Tot drie jaar geleden kocht ze haar zorg zelf in met een persoonsgebonden budget (PGB). Tot ze verhuisde naar Interakt Contour in Dronten, een instelling waar mensen met hersenletsel onder begeleiding zelfstandig kunnen wonen. Daar ontvangt ze zorg in natura, maar het uitlaten van haar hulphond hoort daar niet bij.
Harriët dreigde afstand te moeten doen van haar hulphond omdat ze zelf lichamelijk te slecht was om die drie keer per dag uit te laten. En hulphond Indy betekent veel voor haar. “Anders zou ik nog veel afhankelijker zijn. Indy doet alles voor me: de deur open en dicht doen, dingen oppakken, mijn jas uittrekken en dingen open maken.” Harriët zit in een elektrische rolstoel en probeert haar hond zoveel mogelijk zelf uit te laten, maar ’s avonds is dat lastig. “Ik heb niet zoveel energie en ga om half acht ’s avonds naar bed”, vertelt ze.
Ze benaderde Vraag Elkaar met de vraag of er iemand was die haar kon helpen met het uitlaten van de hond en die vraag is meer dan beantwoord. Want nu is er een app groep met zeven mensen en een reservelijst van drie mensen. Als iemand niet kan, pakt een ander het op. Op deze manier is geregeld dat de hond iedere avond om half tien wordt uitgelaten. “Ik vind het heel fijn dat Vraag Elkaar er is en dat het zo kan”, aldus Harriët.
Als kers op de taart is er ook nog een vriendschap ontstaan met Xandra uit de app groep. “We gaan op vrijdagochtend vaak op pad. Dan kun je hier voor tien euro naar de film met een kop koffie erbij. Of we gaan ergens wat drinken of gewoon bij elkaar op bezoek. Ik ben echt heel blij met ons contact”, zegt ze.
Xandra laat de hond uit, is een vriendin en doet nog allerlei andere dingen voor Harriët. “Ik had heel felle lampen, een beetje te fel. Xandra heeft toen de lampenkap geschilderd zodat het licht niet zo fel is.” Lichamelijk kan Harriët niets terugdoen, maar geestelijk wel. “Xandra kan bij mij haar hart luchten. En ze krijgt de Margriet van mij, want daar heb ik een abonnement op.”
Verder beschouwt Harriët de gelukscarrousels als een laagdrempelige manier om mensen te leren kennen. “In andere steden heb ik ook nog wel vriendinnen wonen, maar om ze te zien moet ik lange afstanden afleggen en daarvoor heb ik heb minder energie. Met een chronische handicap loop je het risico wat te vereenzamen. De gelukscarrousel is dan een mooie manier om met mensen in contact te komen.”